Eindelijk is er weer eens een model dat vrijwel uniek staat ten opzichte van de meeste auto’s die op dit moment nieuw verkrijgbaar zijn. Een echte 3-deurs coupe is nauwelijks nog te vinden, zeker niet nieuw. Toch waagt Honda deze dappere stap in een vrij niche deel van de markt. Het ontwerp spreekt tijdens de testperiode veel mensen tot de verbeelding. Menigmaal heeft men zich vergaapt aan de carrosserie en het design. “Is het een Porsche?”, hoorden we regelmatig vragen. Het geeft aan dat Hona geslaagd is in het ontwerpen van de coupe. De ranke achterzijde valt op, en ook de lichten aan de achterzijde kan op veel waardering rekenen. Juist die lijnen doen denken aan de modellen die in Zuffenhausen worden bedacht. Een compliment. Wij reden om te kijken of de uiterlijke beloften ook in het rijden waargemaakt worden.

Onder de motorkap ligt voor de verandering een brandstofmotor, een 1993 cc grote benzinemotor die 184pk levert. Het koppel van 315nm drijft de voorwielen aan. En dat is jammer, zeker voor puristen. Die hopen immers vaak op de dynamiek van achterwielaandrijving. Maar zoals gezegd, dat is één van de weinige tekortkomingen van de Prelude. Maar wel gelijk een vrij groot euvel. Dat zelfde geldt voor het vermogen van 184pk. Echt prima, we zouden er pakweg 10 tot 15 jaar geleden van hebben gegrijnsd, maar tegenwoordig in al het EV-geweld is dit niet meer voldoende. Desondanks mag de sprint van nul tot honderd kilometer per uur in 7,8 seconden er wel zijn. Het is zeker geen getal om je voor te schamen als je op een feestje zit. En trouwens, het uiterlijk maakt heel veel goed.

Onderweg valt op dat de Honda Prelude best snel aanvoelt, ook in tussensprints. Mede dankzij het meer dan 300 Nm bedragende koppel, ga je er snel vandoor. Het stuurgedrag is lekker precies. Misschien dat puristen hadden gehoopt op een handbak, de Honda Prelude is er echter uitsluitend als automaat. Het stuur pakt goed vast en je kunt er best direct een bocht mee doorheen sturen. Het onderstel is wel wat aan de zachte kant, maar dit maakt de Japanner wel een allrounder. Bij dit alles blijft het verbruik zeer binnen de perken, met pakweg 1 op 18 bij normaal rijgedrag en 1 op 20 als je het wat rustiger aandoet. Daar betaalt de hybride techniek zich terug. Zeker in tijden van dure brandstoffen, is dit een pleister op de wond.

Binnenin is er gebruik gemaakt van zachte en hoogwaardige materialen. Alles wat je aanraakt of onder direct handbereik zit, voelt zacht aan. Honda heeft ervoor gekozen om veel knoppen in het interieur te handhaven, waardoor je nooit lang hoeft te zoeken naar een bepaalde functie. Het dashboard ziet er fraai en overzichtelijk uit. Natuurlijk, de afwerking is niet van het niveau dat je bij sommige Duitse concurrentie ziet, maar toch steekt het geheel prima in elkaar. Bovendien ziet het eruit alsof het nog wel een jaar of 20 meegaat. En die reputatie hebben de Japanners zeker, je kunt nog heel lang plezier hebben van de Prelude. Het is wel zo dat het infotainmentsysteem best verouderd aandoet. Wel werkt Apple Carplay en Android Auto feilloos, dus daar heb je geen last van. Hoewel de prijs van 56 mille fors is, moet je bedenken dat hiervoor vrijwel alle opties standaard meegeleverd worden. Dus stoelverwarming, stuurwielverwarming, Apple Carplay, Android Auto, Adaptieve Cruise controle, het zit er allemaal op. Bij BMW zal je met de 2-serie een stuk duurder uitkomen. De Honda Prelude is een geslaagde, leuke en unieke auto.